'terug'

Aan ons is gevraagd om voor de web-site van Kirsten Daamen een algemene impressie te geven over onze ervaringen.
Allereerst is het dan wel handig om even kort te vertellen wie wij zijn. Wij zijn paardenliefhebbers die een eigen hobbystal hebben. Wij hebben voor Kirsten les gehad van een andere “juf”. Dit ging naar onze mening ook goed, maar door aanschaf van een pittige Andalusier met wat karakterproblemen en tijdgebrek van onze toenmalige “juf” moesten we op zoek naar een andere “juf”. Dat werd Kirsten, waarvan we een affiche hadden zien hangen bij onze diervoederhandel. Wat er op stond klonk allemaal erg vriendelijk. Dus waarom eigenlijk niet!?
De allereerste keer hebben we op een hele rustige manier met elkaar kennisgemaakt; het paard, ik en Kirsten zelf natuurlijk. Ze heeft toen heel veel verteld en het was ook heel fijn dat we een goed antwoord kregen op vragen die wij hadden. Want ja, wij hadden totaal geen ervaring om een paard in te rijden, laat staan met een paard dat een redelijk pittig karakter had. De lessen daarop merkte we dat er duidelijk verschil was met voorgaande lessen. Daarin lag het accent op het resultaat (dus op de figuren, tempo, etc.). Bij Kirsten lag het accent op het gevoel. Regelmatig kreeg ik te horen: “voel je dat ook?”of “Snap je waarom je paard zo reageerde?”. Nog nooit had ik me zo moeten verdiepen in het paard zelf. Dat heeft me in het begin wel eens moeite gekost, maar van lieverlee merk je dat jij en je paard naar elkaar toe groeien. Ik merkte dat bijvoorbeeld doordat hij in het begin nog regelmatig op hol sloeg en daarbij alle mogelijke sprongen toepaste om mij er maar af te krijgen. Iedere keer werd me geduldig uitgelegd wat er vanaf de “middenstip” was geconstateerd. Er was ruimte om mijn verhaal te vertellen en vanuit daar gingen we weer verder. In een later stadium heb ik ( na er diverse keren hard van afgeworpen te zijn) ook angst ontwikkeld. Niet zo zeer angst voor het paard, maar angst om er weer vanaf te vallen. Dat voelde hij haarfijn aan. We hebben toen besloten om veel meer grondwerk te gaan doen. Hierdoor ben ik mijn paard echt gaan begrijpen. Ik zag wat er gebeurde als hij er weer vandoor wou gaan. Ik merkte wat de uitwerking was van mijn handelen. Weer een stapje verder, dus!
Nu zijn we inmiddels ruim een jaar verder en ik kan in een woord zeggen het is fantastisch om samen met je paard zo'n goed team te kunnen zijn. Rijden gaat fantastisch, maar ook de dagelijkse dingen worden zonder problemen gedaan. Het vertrouwen wederzijds is zo groot dat we samen het idee hebben de wereld aan te kunnen. En dat te bedenken dat we werkelijk wel eens hebben gedacht dat het wellicht verstandiger was om een ander baasje voor hem te zoeken. De laatste lessen van Kirsten betekende voor de Andalusier vooral de puntjes op de i zetten. Wat ik aan Kirsten zou mee willen geven is: Ga zo door in Groningen en blijf je ook verder ontwikkelen, want daar profiteren we uiteindelijk allemaal van!

Groeten!
Anne-marie
(penion)stal en camping 'Savira'