'terug'

Karin & Toulouse: een paard met karakter!

Een korte beschrijving van Toulouse:
KWPN-merrie, Havidoff x Ulft, 1.73 cm, geboren op 11 juni 2000, bruin met bles en witte achterbenen tot aan het spronggewricht. Een stevig en groot paard met een apart karakter (dominant, angstig, superintelligent, nieuwsgierig: Toulouse weet wat ze wil … en niet wil).

Toulouse is bij ons thuis op de boerderij in geboren, dochter van Elena (een goede fokmerrie met een super lief karakter, temperamentvol, wantrouwend, angstig, zeer gevoelig, maar door wederzijds vertrouwen een super fijn paard voor mij om te rijden en mee om te gaan).

Toen Toulouse nog maar een dag oud was werd het al snel voor mij duidelijk: Toulouse had een eigen willetje! Voorzichtig een voetje vragen was reden om haar oortjes plat in de nek te leggen, te happen en te schoppen! Ook de tweede poging de volgende dag ontaarde in lelijk doen en duidelijk maken: dit wil ik niet!

Mensen die de wei in liepen om dat lieve veulen te aaien vluchtten uit de weide! Zo klein als ze was: Toulouse regeerde!

Vanaf de eerste dag ben ik met Toulouse doelgericht bezig geweest om haar dingen te leren, maar dat is niet meegevallen…. Dierenarts bezoeken waren dramatisch: bijvoorbeeld een injectie geven was bijna een onmogelijke opgave. Benen afspuiten: zo goed als onmogelijk. Het trailerladen heeft jaren in beslag genomen, over zeiltjes heen lopen was een beproeving, ga zo maar door! Bij alles kwam verzet, bang voor alles wat ze niet kende. Met veel geduld en creativiteit is dit allemaal goed gekomen. Maar het rijden …..

Toen Toulouse twee jaar oud was ben ik bij Emiel Voest de jonge paardencursus gaan volgen. In totaal heb ik deze cursus 2x gedaan. Resultaat: veel succes met dit paard, wees creatief! Aan het rijden zijn we niet toegekomen……

Trailerladen, bit indoen, zadelmak maken en verder beleren: we zijn samen een lange weg ingeslagen met letterlijk vallen en opstaan. Ik heb nog een litteken in mijn gezicht omdat ik met het rijden door een bokpartij in het hek werd gelanceerd. Steigeren was ook geen enkel probleem voor Toulouse. Als ze geen zin had of bang was ging ze rechtop de lucht in, met trailerladen, aan de hand of onder het “rijden”. Toulouse had uiteindelijk besloten geen stap meer te willen lopen, hoeven letterlijk in het zand als ik op haar rug zat. En als ik haar wilde aandrijven: rechtop de lucht in. En tja, dan ga je op zoek naar een instructeur die je verder kan helpen. Want velen hebben in de jaren de revue gepasseerd. Aan de hand heb ik haar heel veel oefeningen kunnen leren, na veel protest, maar rijden: zodra ik op haar rug zat ging de handrem er letterlijk op en waren er overal spoken! Daarbij moet ik opmerken dat Toulouse met niets slechte ervaringen heeft gehad of dat ze geslagen is ….. haar angsten in combinatie met haar dominantie speelden haar parten. Ik moest haar nog veel beter leren begrijpen!

Uiteindelijk ben ik op internet gaan zoeken en vond ik “www.holistischtrainen.nl” bij mij in de buurt notabene! Ik heb toen telefonisch contact gezocht met Kirsten en een afspraak gemaakt. Met Toulouse was ik al een aantal keren in de afgelopen jaren bij een holistisch dierenarts geweest. Het holistisch trainen sprak mij dan ook zeer aan.

Na een uitvoerige intake en anamnese zijn we samen aan de slag gegaan! Ik heb nu pas een paar maanden les van Kirsten, maar de resultaten zijn nu al verbluffend. Onder het zadel stappen en draven we en Toulouse begint er steeds meer lol in te krijgen! We rijden overgangetjes van stap naar draf en andersom! Bij het werken aan de dubbele lijnen liep bij mij het zweet de afgelopen jaren over mijn rug, Toulouse had nog geen zweetdruppeltje op haar voorhoofd. Door de praktische tips en instructie van Kirsten is dit nu andersom!

Door creatieve oplossingen, haar brede ervaring en gevoel weet Kirsten samen met mij en Toulouse “grote”stappen vooruit te zetten. Alles veilig en vertrouwt, zonder dwang en druk.

Samen met haar nieuwe vriendje rijden we nu ook 's-avonds tijdens de les, vriendje voorop en Toulouse er achteraan. Want 's-avonds rijden was met Toulouse onmogelijk: bang in het donker voor alle spoken in de coniferen. Overdag rijd ik wel alleen met Toulouse en doen we oefeningetjes in stap en draf. Je ziet Toulouse nu al in haar lijf veranderen, het puppievet verdwijnt en de handrem is eraf! Met veel vertrouwen zie ik de toekomst tegemoet, samen met Toulouse en vooral niet te vergeten: met Kirsten. U hoort nog van ons!